KES DERA KANAK-KANAK BERLAKU LAGI...

Belum reda kes kematian adik syafiah, 3 tahun akibat didera.. berlaku lagi kematian adik nava,18 bulan akibat penderaan. Memang binatang lah pembunuh kanak-kanak ni. Budak yang umur terlalu muda yang tak tau apa.

Tak boleh di bayangkan budak kecil yang di pukul, dipijak dengan lelaki yang berat badan <>75kg. Lebam-lebam pada luar badan tapi dalaman patah riuk, pecah organ.. Ya Allah, apa nak jadi dengan manusia kini. Dah tak de sifat perikemanusiaan dan belas ikhsan..

Mungkin bagi langkah yang baik serta berkesan untuk mengelakkan dari kes dera kanak-kanak ini berlaku lagi, kita jiran tetangga harus mengambil tahu apa yang berlaku di sekeliling kita. Paling tidak pun jiran sebelah atau depan rumah kita. Kalau2 dengar tangisan budak yang membuatkan kita rasa musykil, ambil lah langkah yang sepatutnya. Mungkin dengan mengetuk rumah tersebut jika penghuni rumah tersebut tak mahu buka, kita boleh lah memanggil beberapa orang yang duduk berdekatan dan menelefon polis.

Kanak-kanak ni pelapis generasi kita akan datang. Kalau kita dah buat perkara yang mengakibatkan berlaku berkurangnya generasi masa depan dengan membunuh mereka, apa akan jadi kelak..

Kawal lah perasaan amarah didalam diri. Mungkin sifat kanak-kanak ini agak memenatkan kita tapi ingatlah bahawa mereka ini jugalah yang membuatkan kita ketawa dan akan membuat kita bangga suatu masa kelak..

Opposition: Saturday's rally just the beginning - Beginning of the end for them?

From Publius Melayu blog

While agreeing that rampant incidence of corruption must be curtailed, many of us are very cautious when opting for other avenues to press for change.

One channel that seems to have been embraced wholly by the detractors of the Barisan Nasional-led government is, of course, street protests.

No matter what the supporters of such tactic say to defend their 'righteousness', a question that most constantly begs to be answered is, 'wither common sense?'

We live in a country with rules and laws. If these rules and laws are being transgressed freely, what, I ask, is the purpose of our existence as professed Malaysians? We don't trust the government, we dont trust the judiciary, we dont trust the civil service, we dont trust most of our elected representatives. Whom do we trust?

The opposition agitators would easily dismiss police actions as unreasonable and violent when trying to disperse illegal demonstrations, but we seem blinkered to the fact that what we carry out without legal approval is still illegal. Still a wrong.

Are we all dried of ideas to push for change that we must insist on staging a display of public anger, although in the guise of a 'peaceful' demonstration?

Come on, most of the public will not buy such an excuse. Malaysia is not like the autocratic junta-led Myanmar or other similar examples. We still see strong opposition dominating Kelantan as well as pockets of opposition control throughout the country.

The opposition and NGOs can still voice their opinion unfettered although they claim that the mainstream media is controlled by the government. Are they so unresourceful in their search for more ideal avenues that they keep harping on the same obvious lines?

Malaysia stands out as a model of peace and harmony. Must we shatter that image just because some of us feel that some things are not right?

Ponder the following:

 

From Publius Melayu Blog

1. Nasaruddin Jalil, rich economic advisor and died-hard supporter of DSAI died recently.
   
2. Razak Ahmad, Chairman of PKR Johore died a few months ago, too.
   
3. Syed Azmi, Penang strong supporter & Pengerusi Perhubungan Pulau Pinang is now seriously ill.
   
4. Zainal Abidin Wahid, ardent supporter is also now seriously ill and wheel-chair bound.
   
5. Sanusi Osman of PRM is also seriously ill of old age.
   
6. The wives of three of DSAI's close friends have died of cancer (i.e. Anuar Zaini, former VC Universiti Malaya, Nazri Abdullah, formerly of NST and Kamaruddin Md Nor, still Ketua bahagian UMNO Pasir Putih Kelantan).
   
7. Zainur Zakaria, former lawyer to DSAI, has decided to wind down his support of DSAI and is now significantly quiet and no longer active in PKR.
   
8. Marina Yusof and Saidatul Said Keruak (Sabah) have left Keadilan and rejoined UMNO (though surely they will get anywhere now in UMNO?)
   
9. Roslan Kassim, LokmanNor Adam, Hanafiah Man and Zaid Mat Ariff plus eight others have declared rejoining UMNO a year ago.
   
10. Many others like Saupi Daud, Anwar Tahir, Ustaz Mohamed Mustapha (Kelantan) and Shaari Sungib have left PKR for PAS.
    
11. Ezam Md Nor left PKR recently, why?
    
12. Even Nallakaruppan has quit PKR and deserted Anwar...
    

Why? Are they all wrong and only Anwar right? One begins to wonder – why? Needless, this surely has affected DSAI's morale. Hence, failing to get support from these people anymore, he now has no choice but to try become a hero for the non-Malays in order to continue to be relevant to Malaysian politics.

Realiti perundangan kita: Common Law Penjajah Inggeris

Dipetik dari blog Publius Melayu

Komen Publius Melayu: Isu pengwujudan satu sistem Malaysian Common Law sebagai menggantikan English Common Law (ECL) yang diterima pakai sekian lama masih diperdebatkan, terutama di internet. Ada pihak yang menyuarakan perasaan pesimis terhadap cadangan itu dan ramai juga, terutama di kalangan nasionalis Melayu yang berpendirian sebaliknya.

Samada cadangan tersebut radikal ataupun tidak, yang nyata setelah mencapai lebih 50 tahun merdeka, sudah tiba masanya bagi kita menggariskan pengwujudan perundangan sendiri. Sistem perundangan sendiri bukannya sesuatu yang baru. Ia telah lama wujud sejak sebelum penjajah-penjajah seperti Portugis, Belanda, British dan lain-lain bertapak di Tanah Melayu. Apa yang berlaku boleh disifatkan sebagai 'interregnum undang-undang' (istilah sendiri Publius Melayu) yang bererti pemansuhan sistem perundangan sedia ada untuk digantikan dengan sistem penjajah.

Bagi melanjutkan kupasan berhubung isu ini, saya telah memetik posting dari blog Sejarah Realiti Nagara Kedah untuk dikongsi bersama.

Umum tahu bahawa Undang-Undang Islam Kedah telah dihapuskan dan digantikan dengan 'Common Law' oleh Penjajah Inggeris. Hari ini, setelah 50 tahun merdeka sudah mula kedengaran saranan untuk menghapuskan 'Common Law' yang diperkenalkan oleh Inggeris ini di Malaysia.

Di awal tahun 1900, berikutan perubahan dunia politik, tamatnya peperangan dan strategi Inggeris di Tanah Melayu siap diatur, penjajah Inggeris pun turut bersetuju untuk memerdekakan Persekutuan Tanah Melayu. Mereka telah bersetuju Tunku Abdul Rahman, seorang putera berketurunan kerabat diraja Kedah dan berketurunan Raja Thailand untuk menjadi ketua perunding dan utama Persekutuan Tanah Melayu. Beliau kemudiannya berjaya menubuhkan sebuah negara baru dan menerajui sebagai Perdana Menteri Malaysia. Anehnya, pada tahun 1963 beliau bersetuju secara begitu mudah mengeluarkan Singapura dari Malaysia demi kepentingan beberapa pihak tertentu.

Di dalam deraf awal perlembagaan Malaysia, keistimewaan diberi kepada Raja-raja Melayu yang dilantik oleh penjajah dan sekali gus menganiaya waris mutlak Maharaja Besar Benua Siam Kedah dari keturunan Syarif Yang Dipertuan Yang Maha Mulia tahun 1788 masihi (Rujuk m/s 47 Undang-Undang Kedah) seolah-olah pemerintah Islam dan Undang-undang Islam tidak pernah ada memerentah di bumi ini sebelum mereka datang menjajah. Untuk itu mereka perlu membetulkan banyak perkara terutama sekali sejarah bangsa itu sendiri.

Penjajah Inggeris telah menulis semula sejarah kita yang kita gunapakai hari ini di sekolah-sekolah, padahal bukti-bukti baru telah pun mula muncul, menafikan apa yang diperkatakan oleh mereka dahulu. Sejarah kita menjadi tidak teratur dimana Sultan Mahmud Syah, Raja Bandar Hilir di celarukan dengan Sultan Mahmud Syah, Maharaja Besar Benua Siam, begitu juga zaman pemerintahan mereka. Undang-Undang Kedah yang menjadi teras pemerintahan Maharaja di rampas oleh Penjajah Inggeris dan dibawa balik ke England. Ia dipulangkan sekitar tahun 2003 dan baru saja diterbitkan untuk kita difikirkan semula.

Berserta kenyataan, realiti dan faktor sejarah yang benar di blog ini, adalah diharapkan ia dapat membuka minda rakyat Malaysia khasnya dan dunia amnya. Semasa Tun Mahathir Mohamad menjadi Perdana Menteri Malaysia, beliau pernah membongkar betapa kerajaan Thailand memberi perlindungan kepada pengganas komunis di Nathawi, Selatan Thailand. Beliau juga telah merancang penggunaan Internet untuk rakyat Malaysia mendapatkan maklumat terkini dan terperinchi secara lebih luas dan terbuka. Semasa menjadi PM, beliau juga dengan lantang menjalankan Dasar Pandang ke Timur dan kempen 'Buy British Last'.

Kini, pada tahun 2005 YAB Perdana Menteri Malaysia Datuk Seri Abdullah Hj. Ahmad Badawi pula telah mengizinkan buku Undang-undang Kedah yang diselenggarakan oleh Mariyam Salim diterbitkan oleh Dewan Bahasa Dan Pustaka. Tujuan ia diterbitkan ialah untuk dijalankan semula kajian bagi membuktikan kegemilangan pemerintahan Islam Benua Islam Siam Kedah dizaman dahulu. Alhamdulillah, beliau juga ada salah seorang dari waris Maharaja Benua Islam Siam Nagara Kedah. Dimanakah tumpahnya kuah kalau tidak ke nasi.

Tiba masanya untuk me-Malaysiakan sistem common law

Terjemahan artikel Dr Wan Azhar Wan Ahmad oleh Publius Melayu

Ia sepatutnya berdasarkan nilai-nilai perundangan, moral dan etika yang dikongsi oleh pengikut agama-agama terkemuka dunia

Hakim Besar Malaysia Tun Ahmad Fairuz Sheikh Abdul Halim, dalam ucaptamanya pada seminar anjuran IKIM bertajuk Ahmad Ibrahim: His Intellectual Thought and Contributions (Ahmad Ibrahim: Pemikiran Intelektual dan Sumbangannya), telah melahirkan kekecewaan berhubung mentaliti tawanan (captive mentality) di kalangan pakar perundangan, hakim dan kalangan peguam kita kerana sikap terlalu menyanjung Undang-Undang Inggeris, atau lebih tepat lagi, English Common Law (ECL).

Beliau melahirkan rasa kesal kerana walaupun negara telah 50 tahun merdeka, kita masih mengikut s.3 dan 5 Akta Undang-Undang Sivil (Civil Law Act, 1956), CLA. Peruntukan yang terkandung dalam kedua-dua seksyen tersebut mempreskripsikan penggunaan ECL sepenuhnya bagi seluruh negara.

Hakikatnya, ramai yang mentafsirkan kedua-dua seksyen ini seolah-olah kita berkewajipan untuk merujuk kepada Undang-Undang Inggeris apabila berlaku sebarang lacuna (kekosongan) dalam undang-undang kita sendiri. Berhubung ini, Ahmad Fairuz telah mengajukan empat soalan penting untuk direnungi oleh kita dan juga ukhwah perundangan (legal fraternity). Soalan-soalan tersebut ialah:

• APAKAH keadaan itu mencerminkan bahawa negara ini ketandusan kepakaran perundangan?
  
• APAKAH ia bermakna Undang-Undang Inggeris (ECL) ialah pilihan terbaik?
  
• APAKAH pakar undang-undang kita masih dibelenggu oleh penjajah (di bawah tempurung penjajah)?
  
• APAKAH benar cendekiawan perundangan kita lemah dan tidak bermaya, atau dalam erti kata lain, tidak mampu memformulasi dan membangunkan satu sistem perundangan yang lebih baik berbanding ECL?
  

Beliau telah menggesa supaya ECL digantikan dengan undang-undang 'common' kita sendiri.

Teguran Hakim Besar itu dilaporkan dengan meluas dalam akhbar-akhbar harian seluruh negara. Bagaimanapun, yang anehnya ramai yang memberikan komen positif, termasuk beberapa pemimpin politik. Dalam pada itu ada juga ketidakpuashatian dari bebarapa pihak yang menyifatkan gesaan untuk penggantian itu sebagai 'tidak berasas.'

Apakah itu English Common Law (ECL)? Secara ringkas, ia merujuk kepada amalan adat yang tidak bertulis berdasarkan keputusan hakim-hakim sepanjang beberapa abad di England, iaitu undang-undang yang diperolehi daripada adat dan kes contoh (preseden). Ini termasuk peraturan ekuiti, dan kemudiannya, pelbagai undang-undang am yang di maju dan ditadbirkan di negara tersebut.

Penjajah British telah memperkenalkan rang undang-undang ini di Malaysia menerusi beberapa perjanjian dengan pemerintah tempatan dan kemudiannya disusuli dengan pembentukkan undang-undang serta keputusan oleh hakim-hakim Inggeris atau hakim-hakim yang terlatih dalam selok-belok sistem perundangan Inggeris.

Gesaan Ahmad Fairuz itu mengulangi satu lagi gesaan yang dibuat oleh bekas Hakim Besar, Tun Abdul Hamid Omar (pada 1990), di mana beliau melahirkan pendapat yang agak sama. Tun Abdul Hamid berkata memandangkan Malaysia sebuah negara merdeka, amalan merujuk kepada ECL dan peraturan-peraturan ekuiti dengan alasan ia selari dengan kehendak s.3, CLA tidak dapat dipertahankan di segi politik. Beliau selanjutnya berkata s.3 perlu dimansuh atau dibetulkan.

Tidak keterlaluan jika dikatakan kesemua cadangan tersebut mempunyai kaitan dengan pendirian pakar perundangan terbilang allahyarham Professor Ahmad Ibrahim. Ramai akan mengakui bahawa allahyarham bukan saja pengasas tetapi juga penggerak utama idea berkenaan. Allahyarham juga telah memberikan inspirasi kepada ramai tokoh-tokoh lain.

Allahyarham Professor Ahmad pernah menulis bahawa s.3 dan 5 CLA perlu dibetulkan dengan cara memansuhkan rujukan kepada ECL dan peraturan-peraturan ekuiti yang ditadbirkan di England.

Allahyarham dengan tegas mencadangkan supaya kita sebaliknya merujuk kepada keputusan-keputusan mahkamah di Malaysia dengan cara menggunakan undang-undang sendiri dan dengan memberi keutamaan kepada suasana dan penduduk tempatan. Tambah allhayarham, dengan cara ini kita akan mampu mewujud dan membangunkan apa yang dinamakan sebagai Malaysian Common Law (MCL).

Allahyarham Profesor Ahmad juga mempersoalkan s.3 CLA itu sendiri. Menurutnya s.3 CLA seharusnya membenarkan pembentukan dan pembangunan MCL. Seksyen tersebut memperuntukkan bahawa "undang-undang 'common' yang dimaksudan, termasuk segala peraturan ekuiti dan statut-statut aplikasi am akan hanya boleh diguna-pakai sekiranya keadaan di negeri-negeri Malaysia dan penduduk membenarkannya, tertakluk kepada kelayakan dan keperluan setempat ."

Dengan ini maka jelaslah peruntukan dalam CLA tidak semestinya diikuti secara literal atau membabi-buta. Dalam pada itu peruntukan yang sedia ada jelas menunjukkan bahawa pihak penggubal sememangnya mahukan supaya kita membangunkan undang-undang 'common' sendiri. Oleh yang demikian, memang ada asas bagi kita mewujudkan MCL.

Tetapi malangnya, Allahyarham Profesor Ahmad menyesali bahawa walaupun kesemua hakim mahkamah sivil kita, dari paling bawah hingga ke paling atas di lantik daripada kalangan rakyat Malaysia, namun mereka tidak menunjukkan minat atau menggunakan kebolehan masing-masing untuk membetulkan ECL bagi menyesuaikannya dengan keadaan tempatan.

Sekiranya ada apa-apa pengubahsuaian, yang sememangnya jarang sekali berlaku, ia dilaksanakan dengan cara menolak undang-undang Inggeris berkenaan dan menggantikannya dengan undang-undang Inggeris yang lain. Jadi, walaupun kita telah merdeka, hakim-hakim tempatan, para peguam dan penggubal undang-undang masih belum merdeka. Kita masih terikat dengan undang-undang Inggeris dan keputusan-keputusan mahkamah di negara tersebut.

Ahmad Fairuz memberi sokongan penuh kepada usaha untuk memansuh atau membetulkan CLA. Beliau berkata ia perlu dilaksana menggunakan apa jua kaedah pengubahsuaian yang perlu dan boleh digunakan selaras dengan semangat dan perspektif yang diperjuangkan oleh Allahyarham Profesor Ahmad.

Agak sukar untuk kita memahami mengapa ada di kalangan kumpulan-kumpulan orang 'terpelajar' – sama ada dalam ukhwah perundangan atau di luar, yang masih enggan melepaskan ECL. Allahyarham Profesor Ahmad dengan berani dan tegasnya menyatakan bahawa pengwujudan MCL semestinya berdasarkan undang-undang asas negara, iaitu Islam dan adat Melayu.

Beliau mendapatkan sokongan daripada keputusan mahkamah dalam kes Ramah lwn Laton (1927), yang didengar oleh seorang hakim Inggeris. Apakah ini bentuk raison d'etre (sebab kewujudan) bagi penolakkan dalam kes tersebut?

Untuk mempertahankan kesahihan tanggapan ini adalah tidak berasas dan akan menggalakkan rasa takut akan perkara-perkara yang tidak diketahui selain menyebabkan sentimen anti-Islam semakin terserlah. Daripada segi sejarah, adalah logik, dan tidak ada sesiapa pun boleh membantah bahawa undang-undang asas mana-mana negara perlu dikaitkan dengan kebenaran daan keadilan.

Semua harus memahami bahawa Islam daripada sudut teologi berbeza daripada agama-agama lain. Bagaimanapun, pandangan dunia (worldview) Islam lengkap dan daripada aspek etika, moral, sistem nilai dan prinsip perundangan, ia mempunyai banyak persamaan dengan lain-lain agama. Terdapat banyak faham keselarian (parallelism) di antara Islam dan lain-lain agama terkemuka dunia dalam konteks ini.

Jadi, apabila kita bercakap tentang Undang-Undang ' Common' Malaysia, apa yang dimaksudkan ialah pengwujudan dan pembangunan satu sistem undang-undang berdasarkan nilai-nilai etika, moral dan perundangan yang dikongsi oleh pengikut agama-agama lain.

Mungkin ada beberapa nilai dalam tradisi perundangan Inggeris yang tidak sesuai dengan pegangan moral kita di Malaysia. Sememangnya berbandingkan elemen-elemen inilah maka kita perlu bersatu.

Inilah semangat yang harus dipegang dan disemat di dalam hati apabila kita mendebatkan pemansuhan rujukan kepada undang-undang luar. Dalam konteks ini, apa jua cadangan untuk menggunakan mana-mana ajaran teologikal ke atas pengikut agama lain tidak boleh dijadikan sebagai sebahagian daripada asas pertimbangan.

Bagi mewujudkan satu sistem undang-undang 'common' dalam masyarakat majmuk, asas yang seharusnya digunakan ialah Islam, dan sedikit sebanyak, adat-adat Melayu.Ini tidak seharusnya diertikan sebagai penafian peranan serta sumbangan agama dan kaum lain. Sumbangan atau input daripada budaya dan adat-adat lain juga akan dapat memberikan sumbangan ke arah mewujudkan cara hidup yang lebih harmoni dan aman di negara yang tercinta ini.

Mungkin lebih tepat ialah bagi kita menggunakan istilah 'Malaysianisasi' bagi usaha pengwujudan dan pembangunan Undang-Undang 'common' Malaysia.

Penulis adalah Fellow kanan/Pengarah di Pusat Syariah, Undang-Undang dan Sains Politik, Institut Kefahaman Islam Malaysia (IKIM) 

MCA Jangan Berfikiran Kolot dan Pentingkan Diri.

Sebagai salah satu parti dari BARISAN NASIONAL, MCA tidak seharusnya mengeluarkan kenyataan yang berbaur diskriminasi dan perkauman melalui kenyataan Ahli Parlimen Kota Melaka Wong Nai Chin mengeluarkan kenyataan bahawa syarikat-syarikat awam bimbang mereka akan dipaksa memenuhi koata pengambilan pekerja yang dikeluarkan oleh kerajaan. Kenyataan Wong itu berbaur diskriminasi selain mendedahkan amalan selama ini di mana syarikat-syaraikat awam seringkali mengamalkan diskriminasi dalam pengambilan pekerja.

Selain itu juga Ketua Biro Ekonomi Pemuda MCA, Datuk Henry Wong menyebut sektor swasta hanya bergantung pada sumber sendiri dalam soal pengambilan pekerja, dan dalam konteks ini mereka akan hanya mengambil calon yang paling efisien dan produktif. Apa tujuan beliau?

MCA harus ingat bahawa di Malaysia mempunyai pelbagai bangsa dan agama serta mempunyai kepakaran serta kebolehan dalam bidang masing-masing. Oleh yang demikian bukan sahaja bangsa Cina sahaja yang menyumbang kearah pembangunan negara ini tetapi semua orang tidak kira bangsa mahupun agama telah sama-sama menyumbangkan ekonomi negara yang lebih baik dan maju seperti yang kita kecapi sekarang ini.

Pemikiran kolot dan pentingkan diri sendiri yang ditunjukkan kedua-dua pemimpin dari kalangan MCA ini harus dibetulkan agar tidak berlakunya tragedi 13 Mei dimana berlakunya pertelingkahan perkauman yang dahsyat. Dimana kaum Melayu dan Cina bermusuhan malah kehidupan sekeliling tidak aman. Sudah pasti masyarakat di Malaysia tidak inginkan ini berulang kembali.

Oleh yang demikian, pucuk pimpinan MCA harus mengambil isu ini sangat sensitif dan memohon maaf diatas kelancangan kenyataan yang telah dikeluarkan bagi tujuan kemakmuran negara ini. Mereka harus ingat bahawa bukan sahaja bangsa Cina yang hidup negara ini tetapi Melayu, India dan pelbagai kaum lain juga sama-sama menyumbang untuk memajukan negara Malaysia tidak mengira agama.

Ingatlah, Malaysia adalah negara yang mempunyai masyarakat majmuk kita harus saling hormat-menghormati sesama bangsa mahupun agama.

MCA up-righting negative discrimination

From Publius Melayu

The MCA has expressed fears that non-Malays will be sidelined if hiring quotas are enforced.

At least two grassroots leaders have stridently spoken out to oppose the government's requirement for public listed companies (PLCs) to provide a breakdown of their staff by race.

Kota Melaka MP Wong Nai Chi has issued a statement that non-Malay companies were worried that they would be forced to meet racial quotas for staff. The statement by Wong is quite telling, if not bringing things out into the open about the practice of racial discrimination in the staffing of PLCs.

The fact that non-Malays are crying foul over this only gives cogent explanation to the hidden practice of not considering Malays for positions over preference for non-Malays due to assumed and misguded incapabilities of the former.

By questioning such an arrangement, which was wrought following a study of the state of imbalance in the economy with reference to staffing ratio, the MCA is representing a scenario and status quo that speaks of another form of discrimination.

MCA Youth Economic Bureau chief, Datuk Henry Wong said the private sector relied solely on its own resources to hire personnel who can work most efficiently and productively for the company.

Just what did he mean by that? Is he implying that the Malays are below par in efficiency and productivity in the private sector? This kind of presumption is not doing any more good to improve the lot of the private sector staffing needs.

Lets look at the reality of the situation. This remedy needs to be invoked as it is for the good of the country and our well-being. Perhaps, it will only look threatening and discriminatory if one looks at it from blinkered perspectives based on morally corrupt views of equality in a country like Malaysia.